มูลนิธิแชริทีเพื่อสังคม ร่วมกับชมรมจิตอาสาอีซาร์ ได้ลงพื้นที่ให้การช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม พร้อมส่งมอบถุงยังชีพ เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนแก่พี่น้องที่ได้รับผลกระทบ ณ พื้นที่ บ้านปะลุกาสาเมาะ อำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส และ บ้านหัวคลอง อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี

ขออัลลอฮ์ (ซุบฮานะฮูวะตะอาลา) ทรงคุ้มครองพี่น้องทุกท่านให้ปลอดภัย และประทานพละกำลังในการก้าวผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปด้วยความมั่นคงและความง่ายดาย

”อินชาอัลลอฮ์“

ท่านสามารถบริจาคได้ที่
ชื่อบัญชี : ปันน้ำใจสู่สังคมแด่ผู้ยากไร้
เลขที่บัญชี : 922-0-39680-7 (ธ.กรุงไทย)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ขอบคุณทุกน้ำใจที่ร่วมบริจาคให้กับพี่น้องชาวปาเลสไตน์

Alhamdulillah เดือนที่ผ่านมา ทาง มูลนิธิแชริทีเพื่อสังคมได้ส่งมอบยอดบริจาคจากพี่น้องทุกท่านให้กับพี่น้องชาวปาเลสไตน์ ผ่านองค์กรสากล IHH (İnsani Yardım Vakfı) ซึ่งเป็นองค์กรที่ทำงานช่วยเหลือภาคสนามโดยตรง เงินบริจาคทั้งหมดถูกนำไปใช้ในการจัดหาอาหาร, น้ำสะอาด, ยารักษาโรค และของใช้จำเป็นเพื่อช่วยเหลือครอบครัวที่ได้รับผลกระทบจากสงคราม ขออัลลอฮฺทรงตอบแทนในทุกหยาดน้ำใจของท่านและเปิดประตูความดีให้แก่ทุกผู้ที่ร่วมเป็น “มือบน” ในครั้งนี้ อามีน ยา ร็อบบัลอาลามีน

พิธีมอบทุนการศึกษาให้กับเด็กกำพร้า

ทีมงานมูลนิธิแชริทีเพื่อสังคม ได้ลงพื้นที่เพื่อมอบทุนการศึกษาและเยี่ยมเยียนเด็กกำพร้าที่อยู่ในความดูแลของมูลนิธิฯ โดยมีประธานมูลนิธิฯ ดร.ฟาครุดดีน สาอะ พร้อมด้วยคณะแขกและอุสตะร่วมมอบทุนให้กับเด็กกำพร้าในครั้งนี้ ขอบคุณทุกฝ่ายที่ได้ร่วมมือติดต่อประสานงานเพื่อให้บรรลุผล และขอบคุณคณะทำงานทุกท่านที่ทำให้งานในวันนี้ดำเนินการเป็นไปอย่างราบรื่น

ลงพื้นที่เยี่ยมเยียนเด็กกำพร้า

วัน เสาร์ ที่ 9 สิงหาคม 2568 คณะทำงานมูลนิธิแชริทีเพื่อสังคม ร่วมกับทีมงานชมรมญันนาตูลฟีรดาวส์ และแขกคนสำคัญจากประเทศตุรกี ได้ลงพื้นที่เยี่ยมเยียนเด็กกำพร้าที่อยู่ภายใต้การดูแลมอบเงินสนับสนุนเงินประจำเดือน จำนวน 8 ครอบครัวด้วยกัน ในอำเภอจะแนะ จังหวัดนราธิวาส การเดินทางในวันนี้ไม่ได้เป็นเพียงภารกิจ แต่มันคือ“การเดินทางแห่งหัวใจ” ทุกครั้งที่ก้าวเข้าไปในบ้านของแต่ละครอบครัว เราได้เห็นภาพของความเรียบง่าย แววตาใสซื่อของน้อง ๆ ที่เปล่งประกายด้วยความดีใจ เสียงหัวเราะที่แม้จะเบา แต่กลับดังที่สุดในหัวใจของเรา น้อง ๆ หลายคนรีบวิ่งออกมาต้อนรับ บางคนยืนยิ้มอย่างเก้อเขิน บางคนกุมมือเราแน่นราวกับอยากบอกว่า “ขอบคุณที่ไม่ลืมกัน”