เพราะ “รอยยิ้มของเด็กๆ” คือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
มูลนิธิแชริทีเพื่อสังคม ได้จัดกิจกรรม “สานสัมพันธ์สร้างรอยยิ้มสู่เด็กกำพร้า” เพื่อส่งต่อความอบอุ่นและกำลังใจให้กับน้องๆ เด็กกำพร้า ได้สัมผัสถึงความรัก ความห่วงใย และการแบ่งปันจากหัวใจของพี่ๆ ทุกคน
กิจกรรมในวันนี้ไม่ใช่เพียงการมอบสิ่งของ แต่คือการมอบ “ความรู้สึกว่ามีคนรักและไม่ถูกลืม”ทุกคำพูดที่อ่อนโยน ทุกรอยยิ้มที่เปล่งประกาย และทุกมือที่ยื่นออกไป คือพลังแห่งความเมตตาที่จะค่อยๆ เติมเต็มหัวใจของเด็กๆ ให้เติบโตอย่างมั่นคงและเปี่ยมด้วยความหวัง

มูลนิธิแชริทีเพื่อสังคม ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการมอบรอยยิ้มและความสุขในครั้งนี้
อินชาอัลลอฮ… ความดีที่ท่านได้มอบไว้ จะเป็นแสงแห่งความรักที่ส่องนำทางหัวใจของเด็กๆ ตลอดไป

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

กิจกรรมปันสุข สร้างรอยยิ้มให้เด็กกำพร้า

กิจกรรมปันสุข สร้างรอยยิ้มให้เด็กกำพร้า วันเสาร์ที่ 20 กรกฎาคม 2567 “อิสลามมุ่งเน้นให้มุสลิมทุกคนสนใจต่อเด็กกำพร้า เพราะพวกเขาเหล่านั้น กำลังรอค่อยความช่วยเหลือ ความเอ็นดูเมตตาของผู้ที่เป็นพี่น้องมุสลิม ผู้ที่จำเป็นต้องช่วยเหลือ คือ ผู้ที่ใกล้ชิดเขาที่สุด หากไม่สามารถ ก็คนถัดมา หากยังไม่สามารถหรือไม่มี ก็คือผู้ที่รู้ข่าวคราวจะต้องเข้าไปช่วยเหลือ หรือผู้ที่อยู่ในชุมชนและสังคมเดียวกัน”

งานมหกรรมเด็กกำพร้าและมอบทุนเด็กกำพร้า

ทางชมรมญันนาตูลฟีรดาวส์ภายใต้การดูแลของมูลนิธิแชริทีเพื่อสังคม ได้จัดมหกรรมเด็กกำพร้าและมอบทุนเพื่อเด็กกำพร้า ซึ่งได้รวมตัวเด็กกำพร้าทั้ง 3 จังหวัดที่อยู่ในความดูแลของชมรม ทางชมรมได้จัดกิจกรรม เลี้ยงอาหาร มอบทุน และมอบของที่ระลึก เพื่อสร้างสานสัมพันธ์ที่ดี มอบความรัก ความอบอุ่น และแบ่งปันรอยยิ้มระหว่างผู้ดูแล/ผู้ประสานเด็กกำพร้าในแต่ละอำเภอ เด็กกำพร้าและผู้ปกครองของเด็กกำพร้า กุญแจสำคัญที่ทำให้เราได้รับสิ่งดีๆ ในโลกนี้ และเป็นกุญแจเพื่อเข้าสวนสวรรค์ในโลกหน้า นั่นคือการได้ช่วยเหลือเด็กกำพร้า

ลงพื้นที่เยี่ยมเยียนเด็กกำพร้า

วัน เสาร์ ที่ 9 สิงหาคม 2568 คณะทำงานมูลนิธิแชริทีเพื่อสังคม ร่วมกับทีมงานชมรมญันนาตูลฟีรดาวส์ และแขกคนสำคัญจากประเทศตุรกี ได้ลงพื้นที่เยี่ยมเยียนเด็กกำพร้าที่อยู่ภายใต้การดูแลมอบเงินสนับสนุนเงินประจำเดือน จำนวน 8 ครอบครัวด้วยกัน ในอำเภอจะแนะ จังหวัดนราธิวาส การเดินทางในวันนี้ไม่ได้เป็นเพียงภารกิจ แต่มันคือ“การเดินทางแห่งหัวใจ” ทุกครั้งที่ก้าวเข้าไปในบ้านของแต่ละครอบครัว เราได้เห็นภาพของความเรียบง่าย แววตาใสซื่อของน้อง ๆ ที่เปล่งประกายด้วยความดีใจ เสียงหัวเราะที่แม้จะเบา แต่กลับดังที่สุดในหัวใจของเรา น้อง ๆ หลายคนรีบวิ่งออกมาต้อนรับ บางคนยืนยิ้มอย่างเก้อเขิน บางคนกุมมือเราแน่นราวกับอยากบอกว่า “ขอบคุณที่ไม่ลืมกัน”