Alhamdulillah เดือนที่ผ่านมา ทาง มูลนิธิแชริทีเพื่อสังคมได้ส่งมอบยอดบริจาคจากพี่น้องทุกท่านให้กับพี่น้องชาวปาเลสไตน์ ผ่านองค์กรสากล IHH (İnsani Yardım Vakfı) ซึ่งเป็นองค์กรที่ทำงานช่วยเหลือภาคสนามโดยตรง เงินบริจาคทั้งหมดถูกนำไปใช้ในการจัดหาอาหาร, น้ำสะอาด, ยารักษาโรค และของใช้จำเป็นเพื่อช่วยเหลือครอบครัวที่ได้รับผลกระทบจากสงคราม

ขออัลลอฮฺทรงตอบแทนในทุกหยาดน้ำใจของท่านและเปิดประตูความดีให้แก่ทุกผู้ที่ร่วมเป็น “มือบน” ในครั้งนี้

อามีน ยา ร็อบบัลอาลามีน

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ลงพื้นที่ช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม

มูลนิธิแชริทีเพื่อสังคม ร่วมกับชมรมจิตอาสาอีซาร์ ได้ลงพื้นที่ให้การช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม พร้อมส่งมอบถุงยังชีพ เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนแก่พี่น้องที่ได้รับผลกระทบ ณ พื้นที่ บ้านปะลุกาสาเมาะ อำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส และ บ้านหัวคลอง อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี ขออัลลอฮ์ (ซุบฮานะฮูวะตะอาลา) ทรงคุ้มครองพี่น้องทุกท่านให้ปลอดภัย และประทานพละกำลังในการก้าวผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปด้วยความมั่นคงและความง่ายดาย ”อินชาอัลลอฮ์“ ท่านสามารถบริจาคได้ที่ชื่อบัญชี : ปันน้ำใจสู่สังคมแด่ผู้ยากไร้เลขที่บัญชี : 922-0-39680-7 (ธ.กรุงไทย)

โครงการสร้างอาชีพให้กับครอบครัวเด็กกำพร้าและผู้ยากไร้

ตัวแทนทีมงานมูลนิธิแชริทีเพื่อสังคม ได้ลงพื้นที่ร่วมกับคณะแขกเพื่อเยี่ยมเยียนครอบครัวเด็กกำพร้า ในหลายๆ พื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นในเขตพื้นที่ ปัตตานีและนราธิวาส พร้อมกันนั้นทางมูลนิธิฯ ยังได้ส่งมอบอุปกรณ์สร้างอาชีพให้แก่ครอบครัวเด็กกำพร้า เพื่อต่อยอดในการประกอบอาชีพซึ่งสามารถทำให้ครอบครัวมีรายได้เพิ่มมากขึ้น ทั้งยังสามารถเลี้ยงดูคนในครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้น โดยได้รับการสนับสนุนอุปกรณ์ทั้งหลายจากคณะแขก iHH ให้กับแม่หม้าย (ครอบครัวเด็กกำพร้า) และผู้ยากไร้ ซึ่งอยู่ภายใต้โครงการสร้างอาชีพให้แก่ผู้ยากไร้

ลงพื้นที่เยี่ยมเยียนเด็กกำพร้า

วัน เสาร์ ที่ 9 สิงหาคม 2568 คณะทำงานมูลนิธิแชริทีเพื่อสังคม ร่วมกับทีมงานชมรมญันนาตูลฟีรดาวส์ และแขกคนสำคัญจากประเทศตุรกี ได้ลงพื้นที่เยี่ยมเยียนเด็กกำพร้าที่อยู่ภายใต้การดูแลมอบเงินสนับสนุนเงินประจำเดือน จำนวน 8 ครอบครัวด้วยกัน ในอำเภอจะแนะ จังหวัดนราธิวาส การเดินทางในวันนี้ไม่ได้เป็นเพียงภารกิจ แต่มันคือ“การเดินทางแห่งหัวใจ” ทุกครั้งที่ก้าวเข้าไปในบ้านของแต่ละครอบครัว เราได้เห็นภาพของความเรียบง่าย แววตาใสซื่อของน้อง ๆ ที่เปล่งประกายด้วยความดีใจ เสียงหัวเราะที่แม้จะเบา แต่กลับดังที่สุดในหัวใจของเรา น้อง ๆ หลายคนรีบวิ่งออกมาต้อนรับ บางคนยืนยิ้มอย่างเก้อเขิน บางคนกุมมือเราแน่นราวกับอยากบอกว่า “ขอบคุณที่ไม่ลืมกัน”